Minipłytki jako zakotwienie do protrakcji szczęki u pacjentów z wadami III klasy i do dystalizacji trzonowców u pacjentów z wadami II klasy.
Podczas tego kursu, zostaną zaprezentowane różne typy płytek a krok po kroku objaśniona będzie cała biomechanika każdego z ich zastosowań. Aby ułatwić zrozumienie tego nowego i trudnego tematu, wykładowca "zamontuje" je na fantomach, co będzie widoczne na ekranie w czasie rzeczywistym.
Podczas wykładu, na żywo, na ekranie prezentowane będą różne manewry płytkamiBollarda. To wszystko będzie możliwe dzięki połączeniu kamery na biurku profesora z projektorem. Cała treść kursu będzie ilustrowana licznymi przypadkami klinicznymi.
Główną zaletą zakotwienia szkieletowego z zastosowaniem zmodyfikowanych minipłytek jest fakt, iż są one mocowane w pewnej odległości od łuku zębowego.To sprawia, że bardzo dobrze nadają się do „masowej” dystalizacji całego górnego łuku zębowego podczas leczenia klasy II bez ekstrakcji przedtrzonowców. Zakotwienie szkieletowe może również być wykorzystywane przy intruzji nadmiernie wyrzniętych górnych trzonowców lub przy pionizacji dolnych drugich trzonowców, oraz przy mezjalizacji dolnych trzonowców w przypadkach agenezji drugich przedtrzonowców.
Minipłytki charakteryzuje ponadto, większa niż w przypadku miniśrub, odporność na oddziaływanie znacznych, nieciągłych sił. Mogą one zatem być stosowane jako ortopedyczne wyciągi międzyszczękowe. Wyciągi do wad klasy III u młodych pacjentów w fazie wzrostu mogą być mocowane pomiędzy zakotwieniami Bollarda, umieszczonymi w podstawie szkieletowej szczęki, a żuchwą.
Podczas kursu zostaną poruszone między innymi takie pytania jak:
• Czy wzrost szczęki i/lub żuchwy może być stymulowany, ograniczany lub modyfikowany pod względem kierunku?
• Którą teorię biomechaniczną należy zastosować?
Omówione zostaną efekty działania takiego czysto ortodontycznego wyciągu, oddziałującego w sposób ciągły, efekty określone na podstawie wyników badań przeprowadzonych przy użyciu komputerowej tomografii stożkowej oraz rezonansu
magnetycznego T1 i T2 przedniej części podstawy czaszki.
Zapraszamy do obejrzenia strony internetowej prof. Hugo de Clerck!
http://www.hugodeclerck.net
Systemy służące do zakotwienia szkieletowego są coraz częściej używane w ortodoncji. Jednym z największych wyzwań w ortodoncji jest znalezienie odpowiedniego zakotwienia do osiągnięcia założonych przesunięć zębów. Specjalnie zaprojektowane do zastosowania w ortodoncji miniśruby, wiążą się w niektórych przypadkach z ryzykiem niepowodzenia. Minipłytki zapewniają bardziej bezpieczne zakotwienie w przypadku, gdy potrzebne są większe siły, takie jak ortopedyczne. Charakteryzuje je większa niż w przypadku miniśrub odporność na oddziaływanie znacznych nieciągłych sił. Zastosowanie minipłytek wymaga od ortodonty współpracy z chirurgiem, gdyż do umiejscowienia płytki wymagane jest nacięcie dziąsła oraz surowa aseptyka. Zastosowanie minipłytek jest bezpiecznym i efektywnym uzupełnieniem leczenia ortodontycznego.
Przykład użycia płytki Bollarda
Klasa II bez ekstrakcji
Tak jak opisane zostało w AJODO (wrzesień 2007) początkowo dystalizacji poddawane były pierwsze trzonowce bez udziału przedtrzonowców. Dzięki rozciągnięciu włókien supracrestal zęby przedtrzonowe spontanicznie podążają za ruchem trzonowców. Tarcie generowane przez trzonowce na granicy tuba-łuk pociąga również kły i siekacze do tyłu, co redukuje nagryz poziomy do momentu aż zostanie uzyskany kontakt z dolnymi siekaczami. W celu dystalizacji zębów bocznych używamy fragmentu zamkniętej sprężynki w połączeniu z ślizgającą się tubą.
Służąca do zakotwienia w kości płytka Bollarda składa się z płytki z dwoma lub trzema otworami (M), okrągłego drążka łączącego (C) oraz części mocującej (F) z śrubą blokującą (S). W przypadku szczęki używana jest minipłytka z trzema
otworami, natomiast w żuchwie minipłytka z dwoma otworami. Minipłytka mocowana jest w kości za pomocą samogwintującej miniśruby korowej o średnicy 2 mm i długości 5 mm. Część mocująca zawiera 2 sloty o średnicy 0.045"
(1,1mm). Krawężny drut o wymiarach maks. 0.032x0.032" może być umieszczony i mocno przymocowany przez śrubę blokującą.
Minipłytka Bollarda z haczykiem jest mniejsza niż oryginalny model i zawiera tubę 0.020x0.020" oraz haczyk do bezpośredniego mocowania wyciągów elastycznych lub sprężynek.
Zapraszamy na stronę profesora, aby dowiedzieć się więcej o płytkach
http://www.hugodeclerck.net/info%20orthodontist.html
Dr Hugo De Clerck jest absolwentem ortodontycznego programu szkoleniowego na Rijksuniversiteit w Gencie, tytuł doktorski uzyskał w roku 1986, przez 22 lata prowadził prywatną praktykę w Brukseli.
W roku 1988 został uhonorowany Europejską Nagrodą za Pracę Naukową (European Research Essay Award).
Był profesorem i dziekanem Wydziału Ortodoncji na Université Catholique de Louvain od roku 1989 do 2006. Obecnie pełni obowiązki adiunkta na University of North Carolina w Chapel Hill.
W przeszłości był Przewodniczącym Belgijskiego Towarzystwa Ortodontycznego oraz członkiem Królewskiego Kolegium Chirurgów Anglii.
Jego zainteresowania badawcze koncentrują się głównie wokół zakotwienia szkieletowego, biomechaniki i ortopedii. Zagadnienia te wielokrotnie omawiał podczas swoich licznych wykładów prowadzonych na całym świecie.
Zamieszczone zdjęcia oraz informacje dotyczące płytek Bollard oraz ich zastoowania są własnością prof. Hugo de Clerk’a.
Wykorzystywanie ich bez jego zgody jest zabronione.
